Mijn persoonlijke les!

Foto bij blog Een persoonlijke les | Business ProVit

Piepende remmen! Pff, ik sta stil. BAMMM en nog 3x BAMMM…. Knarsend plastic, krakend blik en ROOK! Eruit! Ik moet eruit! Ik spring uit de auto en denk in een flits: ‘Nou lekker dan, weg ZEN na mijn yogaretraite’. 48 uur eerder zat ik nog te mediteren in Spanje. Hoe snel kun je van mega Zen naar extreme stress komen.

Ik weet de weg, nu moet ik hem gaan bewandelen.

Wanneer ik naast de auto sta, zie ik mezelf trillen. Ik heb geen controle en ga als vanzelf heel bewust langzaam en diep ademhalen. Ik voel me rustiger worden en moet glimlachen. Veel geleerd Ingrid, afgelopen periode! Ik kijk naar de chaos en ben dankbaar dat ik op deze manier uit de auto ben gekomen. Het is maar blik! Dan denk ik: ‘lekkere timing, ben net een bedrijf gestart, dit komt me niet uit’. Maar, het is er. And by the way….., dit komt nooit uit. Het dwingt mij flexibel te zijn en om te gaan met wat er is.

De anderen uit de kettingbotsing lopen in de middenberm druk op een neer te rennen en te bellen. Ik hang tegen de vangrail en vraag me af wie ze in hemelsnaam bellen…. Politie is gebeld, sleepdienst is onderweg. Het lijkt alsof ik door een dikke glasplaat naar een slechte film sta te kijken.

Dan begint het innerlijke conflict. Het verschil tussen weten en toepassen en willen en doen! Er komen ineens acties op mijn pad waar ik geen zin in heb. Formulieren, verzekeringen, andere auto regelen enz. En gezien de hoeveelheid pijn die in rap tempo toeneemt, realiseer ik me dat ik andere leuke dingen moet schrappen. In mijn hoofd wil ik flexibel zijn, mijn lijf is ondertussen alles behalve flexibel! Ik voel de frustratie en weet dat het me niet helpt.

Hoe moet dat nu? Ik zou voorstellen uitbrengen bij klanten. Ik probeer het toch. Ik zie het niet helder, de juiste woorden komen niet en mijn lijf doet zeer. Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Dit slaat nergens op, als ik mezelf en deze klachten niet serieus neem en de tijd neem om te herstellen vraag ik om lange termijn ellende.

Ik besluit met heel veel tegenzin de mensen waar ik afspraken mee heb open en eerlijk te vertellen wat er gebeurd is. Als deze potentiële klanten hierop afhaken, zijn het blijkbaar niet mijn klanten, of moest het niet zo zijn….. Mooie gedachte en toch wringt er ergens iets.

De reacties zijn fijn en positief! ‘Natuurlijk Ingrid, denk vooral eerst aan je eigen herstel’. ‘Dat je überhaupt nog aan mij denkt’. Hmmm… hieruit blijkt maar weer dat mijn lat hoog ligt en ik milder kan zijn naar mezelf! Als iemand anders mij zou bellen met dit verhaal, dan zou ik hetzelfde reageren. Zelfcompassie is een mooi thema voor mij.

Bij de behandelingen van de fysio nog meer bevestiging. ‘hoe meer jij in de frustratie en de weerstand zit, hoe langer jouw herstel duurt’.

‘De spanning blijft op deze manier in je spieren zitten!’

Ja, dat is zo! Ik blokkeer op deze manier mijn eigen herstel. Na wat emotie kies ik ervoor om korte termijn pijn te nemen om lange termijn ellende te voorkomen. Ik doe een stap terug om mijn herstel prioriteit te geven.

Sinds die keuze is mijn herstel in een stroomversnelling gekomen en ben ik weer stap voor stap aan het werk! Dat is de kracht van mindset en het bewust omgaan met je innerlijke frustraties.

Mijn lessen van de afgelopen 4 weken zijn:

  • Accepteer wat er is, ben dankbaar en zie het positieve.
  • Ben flexibel, sommige dingen laten zich niet plannen.
  • Ben compassievol naar jezelf en zorg goed voor jezelf, je moet met jezelf verder.
  • De kracht van kwetsbaarheid: ben open naar anderen, dat schept ruimte en begrip.
  • Houd je doel voor ogen en overzie de lange termijn consequenties van korte termijn acties.

En dit is verre van makkelijk!